Levensdraden

Een van de deelnemers aan  onze ParQinson trainings-zondagen las op 13 december het volgende door hem geschreven verhaal voor. Met zijn toestemming hier gepubliceerd:

Levensdraden

door Hans de Rijke

1.  2003

“Wat is er met jou aan de hand”, vraagt de euritmiste aan me.

Ik loop de lerarenkamer van de vrijeschool binnen. De kleine vrouw zit in het midden van de kleurige ruimte aan een roze tafel haar koffie te drinken. Ze kijkt me nieuwsgierig aan.

Bij haar heb ik 3 maanden lang iedere morgen een euritmie-cursus gevolgd en zij is goed bekend met de manier waarop ik beweeg. Van haar heb ik geleerd om mijn lijf te gebruiken als voertuig van mijn ziel.

Ik schrik van haar onderzoekende blik. Is het al zo zichtbaar?

Sinds 3 maanden weet ik dat ik de ziekte van Parkinson heb.

Maandenlange pogingen om een haperend handschrift, een niet-meezwaaiende arm en een slepend been weer op gang te krijgen hebben geleid tot een bezoek aan de neuroloog, die na een paar onderzoekjes voorzichtig constateert dat het wel eens een “beginnende parkinson” zou kunnen zijn.

De pauze-bel rinkelt en te midden van het tumult van binnenkomende leraren vertel ik de vrouw mijn verhaal. Haar gezicht verzacht bij het uitspreken van meelevende woorden.

Dan pakt ze me bij de schouders en kijkt me aan:”Er is nu maar één opdracht voor je”, zegt ze plechtig, “des te stijver je lichaam wordt, des te meer licht moet je van binnen ontsteken. Je moet een lichtdrager worden, mijn lieve Hans”.

Ik voel de waarheid van haar woorden en moet mijn tranen onderdrukken. Ik kus haar voorzichtig op een wang  en verlaat snel de lerarenkamer.

2.   2008

Het is woensdagmorgen en we lezen met een groep van 7 mensen uit  het studieboek : “de Cursus in Wonderen”.

Het gesprek aan de lange tafel gaat over de opvatting dat je je eigen leven kiest. Ik heb daar duidelijke beelden bij, maar omdat ik nog niet zolang aan deze groep meedoe aarzel ik om ze naar voren te brengen.

Mijn rechterhand, die steeds meer gaat trillen, verraadt mij en ik stop hem onder de tafel. Mijn linkerhand zoekt voorzichtig de trillende andere hand onder de tafel en knijpt hem zachtjes: “Het is goed, je kunt het hier vertrouwen”.

Met aarzelende stem zeg ik: ”Ik heb voor dit leven gekozen.”
Alle gezichten kijken me aan, vol verwachting. Ik vertel mijn verhaal:

“Tijdens een intensieve therapiesessie kreeg ik de volgende beelden:
Ik zit op een soort troon en voor mij liggen draden op de grond.
De draden liggen strak gespannen en verschillen van kleur en dikte. Sommige draden zijn met elkaar verknoopt, andere draden houden plotseling op.

Naast mijn troon staan diverse raadgevers die mij aanwijzingen in het oor fluisteren. Ik voel dat ik mijn huidige leven aan het bekijken ben.

Of ik aan dit leven wil beginnen, zo wordt mij gevraagd. Ik kijk naar de draden die mijn levenslijnen representeren. Ik zie de dikke knopen. Ik voel een grote weerstand en denk: dit leven wil ik niet. Ik kijk de andere kant uit.

Het beeld vervaagt en ik hoor de stem van één van mijn raadgevers naast mijn troon: “We willen je nu laten zien met wie je dit leven gaat leiden”.

Dan ontstaat er een beeld, ik zie het niet duidelijk, maar het is een zeker-weten. Ik weet dat ik dit leven ga leiden om mijn vrouw en mijn zoon te ontmoeten. Een ontroering maakt zich van me meester en van binnen voel ik een duidelijk ‘ja’ naar dit leven.”

Wanneer ik klaar ben met mijn verhaal, valt er een stilte. We sluiten de ochtend af in een kring en wanneer ik mijn trillende rechterhand in de hand van mijn buurvrouw leg, kan ik alleen maar dankbaar zijn.

3.  2009

”Ken jij iemand die moedig is”? Mijn vrouw kijkt me vol verwachting aan.

We zitten samen aan de avondmaaltijd en we hebben “een boompje opgezet”. In de ochtendkrant staan regelmatig artikelen over de menselijke deugden, en moed is het onderwerp van die ochtend.

Het blijft even stil, maar veel verder komen we niet. Bekende namen uit de wereldgeschiedenis passeren de revue, de onvermijdelijke Mandela komt ook nog even langs.

“Ja, maar mensen die wij persoonlijk kennen”, dringt mijn vrouw aan. Daar blijven wij beiden het antwoord schuldig op.

De volgende avondmaaltijd krijgt het gesprek een vervolg. “Ik ken toch iemand die ik moedig vind”, zo vertelt mijn vrouw met een vrolijke blik. En omdat ik haar al zo lang ken, weet ik welke kant het zal opgaan. Ze vervolgt: “Ik vind jou een moedige man, zoals jij met je ziek-zijn omgaat”.

Hoewel ik het al vermoedde, word ik geraakt door haar opmerking. Ik ben de afgelopen jaren wel 1000 keer bang  geweest en nu word ik moedig genoemd. Nou ja!

Een week later drink ik koffie met een vriendin in mijn favoriete koffiewinkel en ik vertel haar het verhaal over de avondmaaltijd-gesprekken. Wanneer ik ben uitverteld, pakt ze met een grote glimlach een boek uit haar tas.

“Dit boek heb ik voor je meegenomen, dit moet je echt lezen. Het gaat over de overtuiging dat mensen voordat ze het leven instappen ervoor kiezen bepaalde gebeurtenissen mee te maken zodat ze zich daaraan kunnen ontwikkelen. Ze noemen het voorgeboortelijke planning. En weet je hoe het boek heet?”

Ik schud van nee, en ze houdt het boek met twee handen op ooghoogte. “Moedige keuzes”, staat er met grote letters op de voorkant.

En hoewel de geluiden van de koffiewinkel gewoon doorgaan en het koffiezetapparaat stoom afblaast, wordt het om mij heen even helemaal stil.

Gefascineerd lees ik de dagen daarna het boek. Aan het eind van de inleiding staat:

“Liefde is het belangrijkste thema van de voorgeboortelijke planning. Door de  soms negatieve levensomstandigheden die we vooraf kiezen geven we onszelf de kans om op een dieper niveau in contact te komen met de liefde in haar diverse verschijningsvormen: invoelingsvermogen, vergeving, geduld, niet-oordelen, moed, evenwicht, acceptatie en vertrouwen. Wanneer we de fysieke wereld binnen gaan, zijn we liefde die tijdelijk voor zichzelf verborgen is. Wanneer we ons herinneren wie we werkelijk zijn dan straalt ons innerlijk licht voor iedereen duidelijk zichtbaar. Ik geloof dat we daarom op aarde zijn”.

Ik geloof het ook!

© Hans de Rijke, Voorjaar 2009
Danckertsstraat 53, 2517 TG. Den Haag

Geplaatst in artikelen, Gastauteurs, Parkinson, Verhalen, Ziekte van Parkinson, zondagen Getagd met , , , ,