Ontdekkingstocht

Door Josie D.

“Fijn dat je me bij de hand neemt bij de ontdekkingstocht door mijn lichaam. Dat ik op jouw aanwijzingen onderzoek wat mij rustig maakt, want onrust is het zo’n bijna constante tremor net alsof er een storm door je lijf gaat.

Ik leer beter met de ongemakken van de parkinson om te gaan. Ik krijg er weer meer de regie over, omdat je dingen kunt doen die je rustiger maken, en je energie weer beter laat stromen, zodat de verstarring wat oplost. Ik leer beter en minutieuzer kijken naar wat er in je gebeurt.

Bij jouw vorm van chi kung wordt mijn tremor (“Jopie”) vaak zo maar opeens rustig. Jij geeft de gelegenheid om te experimenteren waarmee dat is, zodat ik dat thuis ook kan doen.

En dan het armzwaaien. Er zijn duizend en een manieren van zwaaien die je ons telkens in andere variaties laat zien. En ze werken allemaal. Voordat ik ga zwaaien voelt het van binnen als een kapotte cd die op een stuk in de muziek blijft hangen, het zwaaien maakt dat de muziek weer doorloopt. Ik experimenteer nu met miniem zwaaien dat werkt ook.

Eigenlijk komt jouw manier van chi kung overeen met mindfulness maar dan in beweging. Ik doe veel de meditaties van Jon Kabat-Zinn en zie de overeenkomsten,

Als ik ons groepje vergelijk met de chatgroepen over parkinson op internet, dan valt op dat we allemaal actief aan de gang gaan en niet in de eindeloze opsomming van kwaaltjes terecht komen zoals op die chatgroepen.

Ik ga weer even zwaaien, want Jopie is behoorlijk bezig.

Jouw lessen zetten me aan tot experimenteren. Nu bijvooorbeeld : de tremor wordt te erg van de computer. Dan ga ik zwaaien, zoals ik van jou geleerd heb, met de Matheuspassion op de achtergrond.

En dan komt mijn lichaam uit de tremor en de verstarring en voel ik de rillingen over de Matheus duidelijk door mijn lijf stromen. Met de bij jou geleerde manier van alleen maar kijken wat er gebeurt. Lekker meegalmen, dat ook. En genieten heerlijk. Nu typ ik met minder tremor – rustiger.

Het grappige is dat ik in de kerk bij het aanhoren van de Johannes juist enorm verstijfde. Dus in combi met zwaaien en Bach gaat het stromen.

Ook de langzame bewegingen (weet niet hoe ik die moet noemen) maken dat de tremor even verdwijnt en het rustiger in mijn lijf wordt..

Wat mij aanspreekt van jouw chi kung is het onderzoekende, het steeds beter observeren, en daarbij neem je ons bij de hand. Ook het speelse, de ontdekkingstocht zoals met de band die van twee handen een tandem maken. We zijn als kinderen die ons lijf opnieuw ontdekken en kijken hoe we met deze onhandigheid die parkinson heet kunnen omgaan zodat het minder hinderlijk is (en hopelijk ook weer afneemt of verdwijnt)

Afgelopen vrijdag was er zo/n gemeenschappelijke concentratie waarmee we bezig waren, dat je bijna een speld kon horen vallen. Ik ben nog steeds verheugd over de verstilling die vrijdag over de groep kwam, de gezamenlijke concentratie. Dat maakt dat ik mij nu ook beter kan concentreren. Maar dat komt ook door (de oefeningen van) het uitdijen en compacter worden wat we dinsdag ook deden.

De oefeningen verweven zich steeds meer met het dagelijks leven.

Wat ik mis als ik níet kom, is waarschijnlijk toch dat wegglijden in die gemeenschappelijke concentratie (zou dat nu dat chiveld zijn?) maar ook het warme bad van de groep.”

– Josie D.

Meer ervaringen

Geplaatst in Aanbevelingen, Ervaringen Getagd met ,